Context

Deze interviewreeks ‘Met Man en Ziel’ geeft een podium aan bewuste Verbonden Aarde mannen. Ze worden uitgenodigd hun kijk op zichzelf, broederschap, heling, relaties, vrouwen, seksualiteit, werk, de nieuwe aarde en stam te delen. Dat is welkom èn nodig. De reeks is ontstaan uit mijn verlangen naar het werkelijk begrijpen van en diep vreugdevol mogen verbinden met mannen. Ik zie het als een eervolle opgave om meer compassie, afstemming en co-creatie mogelijk te maken tussen alle mensen, zodat het een waar feestje wordt hier op Aarde ;).

Ik, Loes, schrijf vanuit mijn rol als stamhoedster binnen Rippling (ons initiatief om stambewustzijn aan te wakkeren voor een Verbonden Aarde www.rippling.world) en mijn eigen (coach)Praktijk voor de Liefde.

Thema’s interview Rinze

* de paniek en bevrijding rondom zekerheden, zoals een koophuis of vast inkomen, loslaten
* het proces van verzachting in de man
* je eigen innerlijke vrouw en je innerlijke man activeren
* waarom mannen vaak zijn gebaat bij een vrouw die ze verlaat
* loslaten van controle en durven te leven in overgave
* hoe afscheiding en pijn nodig zijn voor onze weg naar heelheid

Ontmoetingspunt: Rinze en Loes ontmoetten elkaar bij de opleiding Samenleefkunst van Economy Transformers. Later deed Rinze mee aan een Tribe Gathering van Rippling. Loes was geïntrigeerd door Rinze’s diepgaande zelfinzicht, levensstijl en reflecties op mannen, liefde en het leven. 

Naam: Rinze

Leeftijd: 51 jaar

Wonen: Woont alleen in een eigen stacaravan op een camping op de Veluwe (jaarrond wonen mogelijk, geen inschrijving)

Werk (voor inkomen): 1,5 dag per week in de psychiatrie

Geld: werk en inkomen wil ik steeds meer los van elkaar zien. Ik heb 350 euro aan woonlasten per maand. Met mijn werk in de psychiatrie onderhoud ik mezelf en houd ik tijd over voor alles waar ik van geniet.

Relatie: opnieuw samen met Jacqueline

Groei en community: Zit momenteel in 3 mannengroepen. Tweede jaar opleiding Samenleefkunst van Economy Transformers*. Assistent bij de opstellingen jaartraining van Hylke Bonnema

Het leven vraagt nu van mij: Steeds verder verzachten, opnieuw de mildheid opbrengen naar het pad dat ik aantref. De zachte binnenwereld meenemen in de buitenwereld en me daardoor laten leiden.

Een volgende stap op mijn pad: Ik wil graag met mijn partner Jacqueline in een platte (zelf georganiseerde) gemengde cirkel deelnemen. Of we gaan dit zelf initiëren of het komt op ons pad. Zodat we ons (nog) gezonder kunnen verhouden tot andere mannen, vrouwen en tot elkaar.

Het interview vond plaats op 9 januari 2025. Inmiddels gaat Rinze lekker verder op zijn pad naar heelheid. De relatie, die tijdens het interview was verbroken, is weer aan en gezonder dan ooit. Rinze: ‘We plukken de vruchten van eerdere worstelingen en uitdagingen.’ Hij werkt gemiddeld 8 uur per week in een psychiatrische instelling in Arnhem (tijdens het interview was dat 2 dagen per maand). Rinze geeft ons als lezer mee: ‘Ik heb niet de waarheid in pacht. Mijn antwoorden op jouw vragen zijn de (subjectieve) visie die ik op dit moment heb.’

* Tip: Economy Transformers is een geweldige school voor ieder die verlangt naar een mens- en Aardewaardige samenleving waarbij niet alleen samenleven, maar ook de transformatie van concrete systeem veranderende elementen zoals arbeid, kapitaal en grond worden behandeld. 

Vier jaar niet werken is een cadeau

Ik heb mijn stenen huis verkocht om van de hoge woonlasten af te zijn. Met dat geld heb ik een caravan op de Veluwe gekocht waar ik het jaarrond mag verblijven. Mijn relatie met een bijzondere vrouw is beëindigd, ik leer eindelijk om het goed te hebben met mezelf. Ik werkte als begeleider en maatschappelijk werker in de psychiatrie. De afgelopen vier jaar heb ik niet hoeven werken en dat is een cadeau. Dat gun ik iedereen. Elke dag loop ik over van dankbaarheid en liefde. Uitdagingen heb ik ook elke dag hoor. 

Veel mensen verlangen naar de vrijheid die jij ervaart en de afwezigheid van financiële druk. Hoe ziet een gemiddelde dag/ week er dan voor jou uit?

Ik ben rond 5 uur ‘s ochtends wakker en ik ga mediteren. Ik gebruik de ochtend om helemaal thuis te komen in mezelf, met stilte, schrijven, systemisch (innerlijk) werk. Dan vraag ik me af: Wat heb ik vandaag nodig van mezelf? Wat kan ik mezelf geven? Ik wacht tot mijn buik zacht wordt. Ik ontbijt rond 10.30u. Tegen de middag zakt mijn meditatieve staat naar de achtergrond door de indrukken die ik opdoe. 

Ik kijk vaak nieuws, dat zou ik wat minder willen doen. Daar gaat dan een deel van de aandacht naar toe. Ik heb gemiddeld in de week wel één of twee cirkels. Ik dans één keer in de week en zit in verschillende mannengroepen. En ik neem deel aan een gemengde cirkel die ikzelf heb opgezet. Daar heb ik heel veel aan. Wij gaan bij elkaar zitten en laten ontstaan wat er ontstaat. Dit zijn allemaal platte, gelijkwaardige cirkels. Die hebben mijn voorkeur op dit moment. Ik ben bezig om zelf en met anderen cirkels en opstellingen te gaan begeleiden. Soms doe ik een retreat, workshop of training. Ik word van dit alles heel blij.

Zo’n leven klinkt mij als muziek in de oren. Hoe heb je dit mogelijk gemaakt voor jezelf?

Gierende Paniek

Allereerst doordat ik een poos niet heb hoeven werken om te kunnen leven. Mijn tip is: breng je lasten omlaag. Ik ben door heel veel paniek heen gegaan. Het loskomen van een vaste inkomstenstroom is echt heel eng. Het loslaten van een stenen huis vond ik ook ongelofelijk spannend. Krijsende gierende angst, opgejaagd worden, om mij los te vechten van de vorm. De levensenergie die vrij is gekomen presenteert zich in eerste instantie als paniek bij mij. Als ik mezelf toesta om dat helemaal te voelen in mijn lijf, dan zit het gevoel heel dichtbij levensenergie. Ik wil uitbreken van vormen die niet meer dienend zijn voor mij. Ik kom nu meer in contact met mijn intuïtie, wat ik nu echt te doen heb, begint duidelijker te worden. 

Liefde opbrengen voor wat je niet had besteld

Vertel eens iets meer hoe jij je eigen heling en expansie mogelijk maakt?

Ik doe lichaamsgerichte therapie met mezelf. Eclectisch, wat ik intuïtief voel dat werkt en soms met steun van anderen. Ik ben mooie (innerlijke) opstellingen aan het ontwikkelen die iedereen voor zichzelf kan doen.

De systemische verstoringen, de ‘unfinished business van mijn voorouders’, plaatsen zich als beren tussen mij en het realiseren van mijn dromen. Het lukt me steeds meer om die met liefdevolle aandacht te omarmen en juìst daardoor mijn droom te blijven volgen. Jouw ware droom van hoe je wilt leven, jouw authentieke zelf, is van een heel hoge energie. Dat toelaten is zo helend dat alles boven komt drijven dat eerder onderdrukt werd en alsnog gezien en gevoeld wil worden. Door dat proces kunnen verdrongen ervaringen uit het verleden integreren. Niet erkend slachtofferschap en daderschap, verzwegen gebeurtenissen of personen, dode en ongeboren kinderen, niet geleefde liefdes, allerlei betrekkingen van het mannelijke en het vrouwelijke. Het zijn vaak herhalingen van patronen van voorouders of eerdere levens. 

Ervaar ik ongeluk in iets? Voelt mijn innerlijk kind zich alleen? Dan besef ik me dat waarschijnlijk iets uit mijn familie systeem of het menselijk collectief nog niet is gezien door mijzelf. Natuurlijk ben ik ook soms verontwaardigd of gechoqueerd: Waarom overkomt mij dit allemaal? Ik had met mijn droom of intentie iets anders besteld. De vraag is volgens mij dan niet: Krijg je wat je besteld hebt? Maar: Kan ik liefde opbrengen voor wat ik niet besteld had? Het kan zijn dat jíj het met je bewuste intentie niet besteld had (bijvoorbeeld een moeizame relatie, een financiële crash), maar je vooroudersysteem brengt je situaties op je pad die zorgen voor verdere integratie, heelmaking van verleden naar het nu. Met het toelaten van het ‘oude’ kun je ook de krachten en talenten van je voorouders gaan voelen. Ze staan achter je en geven steun in de rug.

Ik ben uit uit de bevriezing aan het geraken

Ik vind de uitersten in jou fascinerend. Enerzijds zie ik de doorleefde wijsgeer en anderzijds het jongetje in diepe paniek. Bij de eerste opleidingsdag Samenlevenskunst benoemde je ten overstaan van 15 nieuwe mensen, je angst om in de groep te zijn.

Ja fascinerend hè? Dat kan ik zelf ook steeds meer zo zien. De paniek wil ik aanvankelijk onderdrukken, maar is uiteindelijk een cadeau als ik het toelaat. Als het me lukt erin te verzachten brengt het me bij een Waar Zelf. Ik ervaar mezelf als steeds authentieker, steeds minder mijn verkrampte zelf. Ja, ik ben op weg uit de bevriezing te geraken. Wij mannen zijn, in mijn ogen, aan het verzachten, minder in de harde rationaliteit. Ik ben de balans met de vrouw in mezelf aan het herstellen. 

Het maakt me blij als ik dit jou hoor zeggen. Hoe kijk jij naar mijn analyse dat bewuste mannen het lastiger lijken te vinden om zich open te stellen voor mannelijke steun en broederschap?

Ik vind het een heel interessante vraag, daar ben ik ook mee bezig. Ik denk dat er een samenloop is van verschillende energieën en ervaringen dat maakt dat veel mannen aan de oppervlakte lijken te willen blijven. Het wordt mij duidelijk: mannelijke energie kiest een richting. Het masculine wil ergens naartoe, wil zich differentiëren vanuit de eenheid. Maar als er iets oncomfortabel voelt, kan de mannelijke energie zich er makkelijk vandaan bewegen. Naar boven, in het hoofd of naar buiten toe, uit het lijf. 

Heel herkenbaar die twee neigingen, ook voor mij als vrouw. Wat is precies de onderliggende angst denk je?

Wat gebeurt er als ik mijn mannelijke overzicht verlies?

Als ik als man erken dat ik een emotionele uitdaging of spirituele queeste heb, dan kan dat alleen door het vrouwelijke in mezelf toe te laten. Dat betekent verzachting, het voelen in het lijf. En dan komt door deze heling razendsnel de volgende shit bovendrijven. Wat ik in mezelf herken is de gedachte: ‘Wat gaat er gebeuren als ik niet meer mijn mannelijke overzicht heb?’ Het vraagt van mij overgave (vrouwelijke energie) aan wat mijn ziel gaat opvoeren. Ik voel het hoofdige leven van binnenuit afbrokkelen, mijn moeten, het streven, de controle. Ik ben blij als ik mijn kramp niet ervaar, maar soms ben ik ook doodsbang voor waar het heen gaat met mijn gevoel van identiteit als ik me overgeef. Kramp is niet alleen maar vervelend, het kan ook een gevoel van veiligheid, grip en voorspelbaarheid geven. 

Vergeet niet de duizenden jaren en generaties lange geconditioneerde onderdrukking van gevoelens bij mannen waardoor ze hebben kunnen domineren over de mensheid. Volgens mij kunnen mannen door die huidige ongevoeligheid makkelijker voor zichzelf beslissen dat ze ergens geen last van hebben. Onze pijngrens en hantering van de pijn ligt vaak anders. Die keert zich naar buiten en niet naar binnen. Ik ben zelf nu al jaren aan het trachten meer te voelen, en tref mijzelf nog grotendeels van de dag aan in mijn hoofd. Met een ingehouden adem en een harde buik, àls ik mezelf al aantref.. Want anders ben ik gedissocieerd naar een dimensie van aannames, overtuigingen, oordelen, regelen, plannen, strategisch uitdenken en diplomatie. Waarbij de lijfelijke gewaarwording standaard weinig verder gaat dan verlatingsangst, kramp, opstuwing en een vecht/vluchtstand.

 

Het heeft mij enorm geholpen dat partners mij hebben verlaten

Een neiging van mij en van sommige andere mannen die proberen de wond te verzachten is om via je partner de moederlijke geborgenheid te vinden. Zolang wij mannen de moeder in onszelf niet kunnen opbrengen, dan gaan we bij onze vrouwen, collega’s met vrouwelijke energie en dochters op schoot. Met terugwerkende kracht zoek ik dan het vrouwelijke, beschermende buiten mezelf. Het is voor mij, en waarschijnlijk voor sommige andere mannen, niet makkelijk toe te geven. Onder andere door relatiebreuken in het verleden werd ik geconfronteerd met het besef: ik kan niet blijvend op de ander steunen. Er moet iets anders zijn waardoor ik mezelf kan gaan dragen. Ik kan niet steeds op schoot bij mijn partner. Dus ja, het heeft mij enorm geholpen dat partners mij hebben verlaten. Ik draag mezelf steeds beter.

Nou ha ha, goeie tip aan alle vrouwen: smeer ‘m ;). Ik herken wel alles wat je schrijft en vind het confronterend verhelderend. Kun je nog meer vertellen over die neiging bij mannen om niet in beweging te komen?

Is je lijdensdruk groot genoeg om jezelf confronterende vragen te stellen?

Als je als vrouw bij een man blijft die niet voelend aanwezig durf te zijn in zichzelf, dan heeft dat een consequentie. Ze kunnen dan hun eventuele lijdensdruk, ten gevolge van het niet in contact zijn met het vrouwelijke in zichzelf, blijven verdoven. Die mannen worden hangerig en afhankelijk bij een vrouw, ikzelf ook. Iedereen heeft een afscheidingswond. Daar versta ik onder: vanuit een zijnstoestand kiezen we te incarneren in de aardse dualiteit. Hier verliezen we een stuk van het beleven van die eenheid. Dat is de pijn en het cadeau. Juist door die pijn kunnen we hier in de stof ervaringen opdoen, die zoveel intenser beleefbaar zijn juist door die afscheiding. De wens is altijd om weer naar heelheid te gaan. Dat is ook de balans tussen mannelijke en vrouwelijke energie. Ik signaleer dat er veel verwarring is op seksuele energie. Op hoe mannen en vrouwen zich met elkaar betrekken. Ik kwam erachter dat als ik sterke aantrekking beleef met een vrouw, het waarschijnlijk betekent dat onder die aantrekking mijn innerlijk kind ervaart dat het alsnog gered of gespaard wordt van het geboortedrama. En dit komt pas bloot te liggen als een relatie verbroken wordt. 

Dus dat komt toch neer op het heilig huwelijk, het hieros gamos in onszelf als basis voor gezonde relaties. Naast innerlijk werk en heling, wakkert Rippling natuurlijk juist stamsteun aan. In mijn ogen heb jij bedding gecreëerd voor jezelf bij andere mannen om de ups en downs mee te delen. Klopt dat? 

Het klopt dat ik zulke zaken met andere mannen onderzoek en erbij stil sta. Het is heel fijn met broeders aandacht te geven aan mannenkracht en hierbij horen voor mij ook zachtheid, kwetsbaarheid en de band met onze moeders en vrouwen. Ik heb ontdekt dat ik partnerrelaties onder andere heb ingezet om mijn paniek en die wond te onderdrukken. Ik dacht: ‘Als zíj maar van mij houdt, zich aan mij geeft en bij me blijft, dan is alles dus in orde met mij en is er geen pijn.’ Valse hoop natuurlijk. Ik zit zelf in drie mannencirkels en neem regelmatig deel aan platte (zelfgefaciliteerde) cirkels. Uiteindelijk wil ik trainingen gaan geven op de langere termijn, in aanvang eerst voor mannen en hoe wij een gezonde emotionele huishouding kunnen ontwikkelen. 

Dank je voor deze enorm waardevolle inkijkjes in jouw wereld. Het raakt me diep. Nog een laatste persoonlijke vraag vanuit mezelf:  Ik wilde dus zo graag dat mijn vorige geliefdes zich zouden omringen met bewuste, eerlijke, spiegelende vrienden. [Zie ook mijn blogartikel ‘Mannen waarom reiken jullie niet uit?’] Omdat dit mij gezonder lijkt in de relatie dan een man die zijn belevenissen alleen met zijn vrouw deelt. Kun jij daar nog iets over zeggen?

Ik hoor dat het vooral jóúw wens is, dat je man zich hiervoor openstelt. Iets vergelijkbaars hoor ik vaker van vrouwen die ik ontmoet. Dat ze graag willen dat hun partner verzacht voor zichzelf en voor haar. Dat hij meer gaat voelen en bijvoorbeeld in een mannengroep gaat. Ik denk dat bij veel mannen de lijdensdruk niet groot genoeg is om zichzelf confronterend innerlijk diepe vragen te stellen. Misschien is het dan nu nog niet hun tijd of hun zielsverlangen om dit te verdiepen. Ze zijn er op hun manier en tempo echt wel mee bezig. Ook al zie je dit niet en zie je wel de frustratie of hardheid. 

Ja, dit lijkt een toverwoord te zijn: tempo.. Ik heb gekozen mijn relatie met de vader van mijn kind te verbreken omdat ik te weinig vertrouwen en energie had in onze verschillende tempo’s op weg naar een gezonde relatie. De relatie met onszelf gezond maken was al een monster klus. Ik voel wel een grote levensles voor florerende relaties is: Een verschil in tempo eren. Wat is het toch een kunst hè, samen helen in deze transformatie tijd?

Afscheidingsfeest

Vroeger nam ik aan dat geboortetrauma, onze moederwond en het collectieve oer-afscheiden van de Bron een verwonding is. Een wond die met geweld is aangebracht door iets buiten mijzelf, tegen de behoefte van mijn innerlijk kind in. Mijn geboorte was door het ziekenhuis ingepland en heeft drie dagen geduurd met veel medisch ingrijpen. Ik heb mij een groot gedeelte van mijn leven bedreigd gevoeld door van alles en nog wat. Omdat ik mijn gevoel meer toelaat, kom ik nu dichter bij een nieuw perspectief. Namelijk dat het afgescheiden worden van de baarmoeder niet een beweging van buitenaf is (in mijn geval: door het medisch handelen), maar een natuurlijke beweging van de mannelijke energie van mijn eigen ziel. 

Wow, mooi.

Ja, we hebben zelf gekozen om geboren te worden, als eenheidswezen en we vinden onszelf in de aardse werkelijkheid vervolgens terug in de dualiteit. We willen niks liever dan samen heel worden. En in dat kader vind ik dat het geen afscheidingstrauma is, maar juist een afscheidingsféést.

Ja dat we niet zomaar door deze pijn, liefdesmodder en menselijke tragedies heen gaan is wel een lekker perspectief. Bedankt mooie man, ik hing aan je lippen..

 

Leestips Rinze

Pamela Kribbe : De Verboden Vrouw Spreekt

Jan Geurtz: Verslaafd aan Liefde

David Deida: De kracht van echte mannen

Ruiz : Meesterschap in Liefde

Bert Hellinger : De Kunst van het Helpen

Bethany Webster: Het helen van de moederwond

 

Youtube tip Loes