Context
Mannen en vrouwen.. dààr is de afgelopen eeuwen heel wat gedoe om geweest. Daarom schreef ik, met behulp van mijn Rippling* zielscompagnons Moniek Zegers en Boudewien van Notten de geneeskrachtbrief ‘Prachtige Man.’

We ontvingen deze wederbrief ‘Prachtige Vrouw‘ van Stephan Papen: ‘Jullie brief riep heel wat bij me op. Van ‘Heb je het tegen mij? Zijn excuses nodig om samen te helen?’ tot ‘Wat rauw en lief tegelijkertijd.’ Jullie zijn nieuwsgierig naar de reacties van mannen. Nu heb ik niet de bagage van gesprekken met vrouwen over deze gevoelens en gedragingen. Ook praat ik niet of nauwelijks met mannen over onze inzet/misbruik van onze masculiene energie. Maar ik heb met behulp van mijn eigen inspiratie en AI een wederbrief geschreven.’ Wij zijn verrukt en onder de indruk hoe deze woorden een diepe waarheid raken. Hoera.

*Rippling is ons initiatief waarmee we stamverbondenheid aanwakkeren om de nieuwe aarde samen te kunnen vormgeven www.rippling.world

Wederbrief *

Prachtige Vrouw

Moeder
dochter
zus
vriendin
geliefde
mooi medemens,

Mijn hart klopt zachter en dieper terwijl ik deze brief aan je schrijf. Misschien herken je jezelf
of mij niet in elk woord. Toch hoop ik dat je deze brief leest voorbij je eigen verhaal — als
een uitnodiging van de ontwakende man aan de ontwakende vrouw.

Beeld je in dat ik voor je sta. De man, in al zijn gedaantes: Vader. Zoon. Geliefde. Broer.
Mens. Naakt. Onbeslagen. Ik kijk je aan. Jij kijkt mij aan. Onze ogen raken een eeuwenoud
veld van misverstaan en verlangen. We landen in een ogenblik van waarheid, hier, nu.

Ik wil je zeggen dat ik je zie.

En dat ik dat lang niet heb gekund.

Ik wil je zeggen dat ik je dichtbij wil hebben.

Gewoon zoals je bent, met al je lagen, je kracht, je kwetsbaarheid.

Ik wil je zeggen dat ik je steeds beter begin te begrijpen.

Jouw wantrouwen tegenover mij, gevoed door mijn neiging om te overheersen, te sturen, te
beschermen zonder afstemming.

Ik steek mijn hand in eigen boezem.

Ik erken mijn aandeel in de verwijdering tussen ons.

Want ik heb je willen vormen naar mijn beeld.

Ik heb je beoordeeld op je emotie, je grilligheid, je mysterie.

Ik heb je niet altijd geaccepteerd in je volle vrouw-zijn.

Ik heb je bewonderd en tegelijkertijd beperkt.

Ik heb je geclaimd, je vrijheid ingeperkt, je sensualiteit verdacht gemaakt.

Ik heb je opgejaagd met mijn ratio, mijn logica, mijn haast.

Ik heb je gemanipuleerd met mijn kracht, mijn stilte, mijn afwezigheid.

Ik heb je gebruikt om mijn leegte te vullen.

Ik heb mijn moeder, mijn zuster, mijn verloren geliefde op jou geprojecteerd.

Waardoor ik je niet kon zien zoals je werkelijk bent.

Ik heb het verbroken uit angst.

Ik heb je vertrouwen beschadigd toen jij je eindelijk opende.

Ik heb je overspoeld met mijn onvermogen om te voelen.

Ik heb lang gezocht. Buiten mij. In strijd, in prestatie, in het verlangen om genoeg te zijn.
Maar nu, in het ontwaken, vind ik jou — niet als spiegel van mijn tekort, maar als spiegel van
mijn ziel.

Jij, vrouw-mens, die eeuwenlang hebt gedragen, gevoeld, gewacht, gehoopt. Die hebt
liefgehad in stilte, en gesproken in taal die ik pas nu leer verstaan.
Ik kom niet om te bezitten. Ik kom niet om te leiden. Ik kom om te luisteren. Om te leren. Om
te herinneren.

Want ook ik ben gewond geraakt door eeuwen van misverstaan man-zijn. Van hardheid
zonder bedding, van kracht zonder richting, van verlangen zonder verbinding.

En dus zeg ik: Het spijt me.

Voor de keren dat ik je niet zag. Voor de keren dat ik je lichaam wilde, maar je wezen vergat.
Voor de keren dat ik je woorden hoorde, maar je stilte negeerde.

Ik ben aan het ontwaken. En in dat ontwaken ontdek ik dat jij geen mysterie bent om te
ontrafelen, maar een universum om te eren.

Dat jouw zachtheid geen zwakte is, maar een kracht die mij uitnodigt om mijn pantser af te leggen.

Ik wil met jou leven in een tempel van het alledaagse. Waar liefde geen spel is, maar een
ritueel. Waar aanraking heilig is, en nabijheid veilig.

Ik wil je liefhebben zonder te bezitten. Je volgen zonder te verdwalen. Je dragen zonder te
overheersen.

Want als jij dat wil — als wij dat willen — dan kunnen we samen een nieuwe bedding
bouwen. Voor liefde. Voor waarheid. Voor het mens-zijn in zijn volle glorie.
Ik ben hier. Niet als redder. Niet als heerser. Maar als man-mens die durft te voelen, te
openen, te zijn.

Mag ik naast je lopen?

Ik wil samen komen, samen dromen, samen stromen.
Een gezond, gedragen evenwicht op aarde creëren.
Mannen, vrouwen, en mensen in alle expressies.
We zitten in een onstuitbaar collectief ontwakingsproces.
We hebben tijd. We hebben het NU. We hoeven het alleen maar toe te laten.
In volle aanwezigheid.
In omarming van de drek en de devotie.
In gezamenlijke afstemming.
Onderzoekend spelend.

Ik, bewust man-mens — de masculiene kracht in de wereld — voel me klaar om samen met
jou, bewust vrouw-mens — de feminiene kracht in de wereld — een helend, vreugdevol veld
te maken. Waarin ware verbinding en ware vrijheid elkaar vinden in een gedeeld midden.
Een samenzijn waarin alles met plezier wordt opgetild en mag transformeren.
Voor jou. Voor mij. Voor de mensheid. Voor alles wat leeft.
Laten we dit samen oefenen. Vallend en opstaand. Perfect in al onze imperfecties.

Daarom beeldschone vrouw,
Mag ik je hand pakken of pak jij de mijne?
Laten we elkaar naar huis lopen
Namens alle mannen en het mannelijke in de wereld

Door Stephan Papen met behulp van AI
Geinspireerd door de brief ‘Prachtige Man’ geschreven door Loes, Boudewien en Moniek (Rippling)

*Stephan Papen noemt zichzelf kritische dwarsdenker. Hij kwam via de training Drievoudig Eigenaarschap van Economy Transformers op de Rippling website en hij besefte meteen dat hier iets voor hem verborgen lag. Tijdens een Tribe cirkel, waarin diepe gedragenheid en hartsverbinding centraal staat, besefte hij met tranen de ogen: “Mijn angst voor afwijzing overheerst mijn verlangen naar verbinding.” Op moment van schrijven (okt 2025) zijn Stephan en zijn vrouw begonnen aan een relatie coaching traject om hun liefde nog meer leven en diepte te geven.